“Weer twee grote kommen gescheurd,” zegt de ovenista terwijl ze me meewarig aankijkt.
Mijn hart krimpt een beetje. Ik had zo gehoopt dat het deze keer wél goed zou gaan. Met een zucht pak ik de kapotte kommen op en smijt ze in de prullenbak. “Ik wist het,” mompel ik.
Maar ik geef niet op.
Eigenwijs & vastberaden
Eigenwijs als ik ben, besloot ik het anders aan te pakken. Via Marktplaats scoorde ik materialen van een keramist die stopte – inclusief die prachtige witte engobe die ik nodig heb voor mijn draai-opdracht. Alleen… mijn draaiklei en deze engobe werken niet goed samen. De engobe is niet geschikt voor deze temperatuur en dat blijkt ook iedere keer als de deur van de oven opent. Toch probeer ik het nog één keer. Ik zet me achter de draaischijf en maak een nieuwe kom – groter dan nodig voor mijn examen, maar ik wil bewijzen dat het míj wel gaat lukken.
Draaiopdracht: Zomerbloem
En dan is zij daar: mijn trots. Zomerbloem – een kom met een decoratie geïnspireerd op een roze hibiscus.
Het proces:
- Gedraaid op de schijf
- Zwarte en witte engobe als basis
- Gekleurde engobes voor de bloem
- Sgraffito (krassen voor details)
- Afgewerkt met een transparant glanzend glazuur
Het resultaat? Een levendige, zomerse kom, gebakken op 1140°C. De buitenkant heb ik bewust ongeglazuurd gelaten – ik hou ervan om de rauwe klei te laten zien, als contrast met de gedetailleerde decoratie.
Lessen uit de klei
Soms moet je eerst een paar kommen kapot zien gaan voordat het meesterwerk ontstaat. Maar elke mislukking brengt je dichterbij wat wél werkt.
En die ovenista? Die kijkt inmiddels een stuk minder meewarig.